W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Niech łaska i pokój od Boga, naszego Ojca, będą z wami wszystkimi.
Panie, który płakałeś nad Jerozolimą, zmiłuj się nad nami. Chryste, który jesteś Barankiem zabitym za nasze zbawienie, zmiłuj się nad nami. Panie, który obiecujesz nam pokój, którego świat dać nie może, zmiłuj się nad nami.
Pamiętacie ten moment, gdy wczesnym rankiem, jeszcze przed świtem, świat za oknem wydaje się nieruchomy? Jest w tej ciszy coś, co sprawia, że każda myśl staje się wyraźniejsza, a każdy ciężar – nieco bardziej namacalny. Dzisiaj, w czwartek, gdy świat toczy się swoim zwykłym rytmem, my zatrzymujemy się przy obrazie, który św. Jan kreśli w Apokalipsie: wizji zwoju zapieczętowanego siedmioma pieczęciami. To obraz, który każdy z nas zna z własnego życia. Ileż to razy stawaliśmy przed zamkniętymi drzwiami, przed tajemnicą, której nie potrafiliśmy zgłębić, przed bólem, który nie miał słów? „Nikt w niebie ani na ziemi nie mógł otworzyć księgi ani jej przeglądać” – mówi Jan. I płacze. Płacze, bo czuje bezradność. To jest ta sama bezradność, którą czujemy, gdy życie stawia przed nami pytania, na które nie ma odpowiedzi w ludzkich księgach.
Spójrzcie na ten zwój. Jest zapisany z obu stron, szczelnie zamknięty. Przypomina on każde nasze „dlaczego”. Dlaczego czas płynie tak nierówno? Dlaczego niektóre historie kończą się tak wcześnie, zanim jeszcze zdążyliśmy dopisać kolejne rozdziały? Alanie, Thao, Ryanie, wiem, że to pytanie o zwój – o to, co jest w środku, o to, dlaczego niektóre strony zostały zamknięte tak szybko – towarzyszy wam każdego dnia od tamtego czerwcowego popołudnia. Benjamin Vo, chłopiec o umyśle tak błyskotliwym, że potrafił zgłębiać tajniki chmury obliczeniowej, zanim inni nauczyli się podstaw logiki, miał przed sobą tak wiele otwartych zwojów. Miał swoje plany, swoje marzenia o „Con Chim Airlines”, ten dziecięcy, radosny entuzjazm, który sprawiał, że każdy jego projekt na GitHubie był jak mały, cyfrowy ślad jego ciekawości. A jednak, Bóg w swojej tajemnicy pozwolił, by ten zwój został wzięty do ręki przez kogoś innego.
I tutaj, w samym centrum tej bezradności, wchodzi Baranek. „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy”. Ale gdy Jan patrzy, nie widzi lwa. Widzi Baranka, który „wyglądał jak zabity”. To jest klucz do wszystkiego. Zwycięstwo Boga nie przychodzi przez siłę, która wyważa drzwi. Zwycięstwo Boga przychodzi przez ranę. Jezus w Ewangelii wg św. Łukasza płacze nad Jerozolimą. On nie patrzy na miasto z wysokości tronu jako sędzia, który wylicza błędy. On płacze, bo widzi, że ludzie nie rozpoznali czasu swojego nawiedzenia. On widzi ich ból, ich przyszłe cierpienie, ich kruchość – i płacze. To jest Bóg, który nie stoi obok, ale wchodzi w środek naszych łez. Jeśli Bóg płacze nad Jerozolimą, to czy myślicie, że nie płakał razem z wami, gdy Benjamin odchodził? On zna każdą waszą myśl, każdą nieprzespaną noc, każdy moment, w którym Ryan szuka brata w pustym pokoju.
Chciałbym teraz zatrzymać się przy czymś, co nosicie w sobie, a co często przygniata was bardziej niż jakikolwiek inny ciężar. Wiem, że w ciszy waszego domu, w godzinach, gdy wspomnienia wracają z największą siłą, pojawia się to dręczące pytanie: „Czy to moja wina? Czy mogłem zrobić coś więcej?”. Widzę to w waszych oczach, gdy wspominacie te wszystkie dni walki. Chcę wam dzisiaj, w imię Chrystusa, powiedzieć: zdejmijcie ten kamień z serca. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem waszego błędu, waszego przeoczenia czy braku czujności. Bóg nie jest sędzią, który szuka winnych w waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który trzymał was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w życie bez żadnego powodu, którego człowiek mógłby się doszukać. Nie ma w tym waszej winy. Jesteście wolni od tego oskarżenia. Przyjmijcie to jako dar – Boże przebaczenie dla waszych własnych serc, które tak bardzo chcą was teraz karać.
Spójrzcie na Benjamina. On nie był tylko „chłopcem z chorobą”. Był chłopcem, który kochał. Pamiętacie ten moment, gdy z taką prostotą chciał oddać całą swoją skarbonkę, by wspomóc wujka Williama? Nie musiał jej rozbijać, nie musiał jej opróżniać, bo pomoc już nadeszła – ale liczył się ten czysty, bezinteresowny odruch. To był Ben. On nie kalkulował. On dawał. Ta jego gotowość do poświęcenia wszystkiego, co posiadał, jest echem tego Baranka, o którym czytamy w Apokalipsie. Baranek, który „kupił dla Boga ludzi z każdego pokolenia i języka”. Ben też kupował – nie pieniędzmi, ale miłością – miejsce w waszych sercach, które na zawsze będzie należeć do niego. Ta miłość, którą on wam zostawił, jest trwalsza niż jakikolwiek kod, który napisał, i wyższa niż jakikolwiek lot, o którym marzył.
Ryanie, bracie… wiem, że tęsknota jest czasem jak niekończący się lot, w którym nie widać pasa startowego. Ale pamiętaj, że więź, która łączy braci, jest silniejsza niż śmierć. Ben nie jest „gdzieś daleko”. On jest w Bogu, a Bóg jest w tobie. Kiedy będziesz czuł ciężar, pamiętaj, że twój brat chce, abyś żył pełnią życia. On nie chce, żebyś był smutny. On chce, żebyś tak jak on, z odwagą i ciekawością, szedł przez świat. Twoja miłość do niego jest mostem, którego śmierć nie może zburzyć. Pamiętaj o tym, gdy będziesz patrzył w niebo na samoloty – to nie są tylko maszyny. To jest przypomnienie, że duch jest stworzony do wznoszenia się, do bycia blisko Tego, który jest źródłem wszelkiego życia.
Zabierzcie dzisiaj ze sobą tę jedną myśl: Bóg nie jest waszym przeciwnikiem. On nie jest tym, który zabrał wam to, co kochaliście. On jest tym, który przygarnął Benjamina do siebie, by tam, w „Banquet of Heaven”, mógł on wreszcie poznać odpowiedzi na wszystkie pytania, które tak bardzo go fascynowały. Kiedy poczujecie, że lęk znów puka do drzwi, powiedzcie: „Panie, ufam Tobie. Ufam, że Ben jest w Twoich rękach, a Ty jesteś w moich”. Niech to wystarczy. Niech to będzie wasza modlitwa na dzisiejszy dzień. Bóg jest z wami. On was nie opuści. Niech Jego pokój, który przewyższa wszelki umysł, strzeże waszych serc. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom, i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.
Niech Pan nas błogosławi, niech nas strzeże od wszelkiego zła i doprowadzi do życia wiecznego. Idźcie w pokoju Chrystusa.
✝ Niech was błogosławi Bóg wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty. Amen.