En nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Que a graza e a paz de Deus, o noso Pai, estean con todos vós.
Señor, que choras polas nosas cidades e polos nosos corazóns, ten piedade de nós. Cristo, que es o Cordeiro degolado e vitorioso, ten piedade de nós. Señor, que nos chamas a recoñecer o tempo da túa visitación, ten piedade de nós.
Hai unha imaxe que hoxe se ergue ante nós, unha imaxe que nos invita a deter a nosa carreira e a mirar cara ao ceo: a imaxe dun libro selado, dun pergamiño que ninguén no ceo nin na terra é digno de abrir. O profeta Xoán, no seu asombro e na súa impotencia, chora. Chora porque o misterio da historia, o sentido do sufrimento, a chave da nosa existencia, parece estar pechada baixo sete selos inalcanzables. É unha escena que nos resulta familiar, non é así? Cando a vida nos golpea, cando nos atopamos ante o incomprensible, cando a dor dunha ausencia nos deixa sen palabras, tamén nós sentimos que o libro da nosa vida está selado. Que non hai resposta. Que a porta está pechada.
Pero entón, o ancián dille a Xoán: 'Non chores. O León da tribo de Xudá, a raíz de David, triunfou'. E cando Xoán mira, non ve un león feroz, non ve un conquistador con espada. Ve un Cordeiro. Un Cordeiro que parece ter sido degolado. Esta é a nosa fe. O noso Deus non vence dende o poder, senón dende a vulnerabilidade. Vence dende o amor que se entrega ata o extremo. O Cordeiro, coas súas sete cornos e sete ollos, é o que ten a autoridade para abrir os selos da nosa historia. El comprende o que significa ser ferido. El comprende o que significa o sacrificio.
Thao, Alan, Ryan... pasaron cinco meses. Cinco meses dende que o noso querido Benjamin Vo, o noso Ben, cruzou o limiar cara á casa do Pai. Sei que, nestes días, a imaxe do Cordeiro degolado pode parecer demasiado próxima á vosa propia ferida. Sei que hai madrugadas, cando o silencio da casa se volve pesado, nas que vos preguntades por que o libro da súa vida se pechou tan cedo. Por que a súa curiosidade, a súa mente brillante, o seu soño de crear 'Con Chim Airlines', o seu xeito de mirar o mundo, non puideron continuar entre nós? É natural facerse estas preguntas. É a marca do amor inmenso que lle tedes. Pero hoxe, o Evanxeo de Lucas ofrécenos unha clave profunda. Xesús, ao aproximarse a Xerusalén, chora. El chora porque a cidade non recoñeceu o tempo da súa visitación. El chora porque o seu corazón de home, unido ao seu corazón de Deus, sente a dor das nosas perdas.
Debemos ser moi honestos hoxe. A dor da perda non é un erro de cálculo, nin unha falta de vixilancia. Sei que, no fondo de moitos pais, existe a sombra da pregunta: 'Puiden facer algo máis?'. Escoitade isto coa verdade do Evanxeo: non é culpa vosa. Nin unha soa vez. A enfermidade que levou a Ben non foi un castigo, nin o resultado de ningunha omisión. Non busquedes explicacións onde só hai o misterio da vida que Deus chama ao seu fogar. Non vos acusedes a vós mesmos. Non houbo falta de coidado, nin erro de cálculo, nin nada que puidese ter cambiado o curso do que xa estaba nas mans do Pai. Deus non vos acusa, e Ben, ese rapaz que vos amaba tanto, tampouco. Liberádevos desa carga, porque non vos pertence. O amor que lle destes foi un reflexo do amor de Deus, e ese amor é o único que permanece cando todo o demais pasa. Ben non quere que vivades baixo o peso dunha culpa que non existe; el quere que vivades na liberdade de saber que o seu tempo, aínda que curto aos nosos ollos, foi un tempo de plenitude.
Ben era un rapaz dunha mente brillante e dun corazón máis brillante aínda. Pensade na súa curiosidade, na súa paixón polos avións, naquel soño de crear a 'Con Chim Airlines'. Cada vez que falaba diso, os seus ollos iluminábanse. Non era un rapaz de gardar a vida baixo chave. Era un rapaz de arriscar, de soñar, de dar. Lembrade aquel momento no que, sen que ninguén llo pedise, quixo ofrecer todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falla romper o porquiño, nin facer gran rebumbio; o que quedou no aire foi a pureza dunha alma disposta a darse enteira. Ese era o verdadeiro Ben. Non o rapaz da enfermidade, senón o rapaz que quería que os demais estivesen ben, o rapaz que amaba a súa familia por riba de todo. Ese espírito de entrega, esa vontade de axudar, é o que hoxe resoa no trono de Deus.
No Evanxeo, Xesús di: 'Se ti comprendeses hoxe o que che trae a paz'. A paz, para nós, a miúdo confúndese coa ausencia de dor. Pero a paz que Xesús ofrece é a certeza de que nada nos pode separar do seu amor. Ben non está perdido. Cando o seu pai soñou con el, cando viu a Ben dicindo que 'pasara todas as probas', iso non era un soño calquera. Era a voz de Deus dicíndovos que o voso fillo non está perdido. El está na plenitude. El está no Reino onde xa non hai dor, nin bágoas, nin test de ningún tipo, só a luz do Amor que nunca falla. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que 'non pasa nada', que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade.
Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os xogos, os soños, a vida mesma... non te sintas soa. Ti es a testemuña da luz do teu irmán. Cando mires ao ceo e vexas un avión, cando teñas un momento de alegría, lembra que Ben está alí, non como unha ausencia, senón como unha presenza que che acompaña. Non teñas medo de vivir. O mellor xeito de honrar a Ben é vivir con plenitude, con curiosidade, con esa mesma bondade que el tiña. Non te quedes estancado na dor; camiña cara á luz, tal como el faría. Non enterres o teu propio talento, a túa propia vida, por medo á tristeza. Vive por el, vive con el.
Ben segue vivo, non só na vosa memoria, senón na obra de amor que o seu nome inspira. Ese pozo de auga en Vietnam, o 'Giếng Gioan Baotixita', que leva o seu nome, é un sinal de que a súa vida segue dando froitos. É como se, dende o ceo, Ben seguise ofrecendo a súa axuda, seguise querendo calmar a sede dos que sofren. O seu nome, Đại Dương, significa 'Gran Océano', e hoxe, o seu amor é como un océano de graza que vos rodea, un océano que non se seca, que sempre está aí para darvos de beber cando vos sintades esgotados.
Como levamos isto fóra desta porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. Buscade, cada día, un xeito pequeno de ser a mans de Deus para outro. Unha palabra amable, un xesto de apoio a quen está a sufrir, unha oración silenciosa por alguén que se sente esquecido. Faino en nome de Ben. Que a súa luz siga brillando a través de vós. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén. Non teñades medo. O Reino de Deus non é un lugar ao que imos; é o amor que nos mantén unidos, hoxe, mañá e para sempre. Deixade que o Señor vos guíe, un paso á vez, fóra da vosa propia dor, cara á terra prometida do seu amor eterno. Ben está alí, agardando, sorrindo, dicíndovos que 'non pasa nada', que el vos observa, que el vos ama, e que a vosa historia, xunto coa súa, non rematou. Está só comezando na eternidade. Non enteredes o voso corazón. Deixádeo aberto, porque é alí onde Deus, e o voso Ben, sempre vos atoparán.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Cheos de confianza, segundo o mandato do Salvador, ousamos dicir:
Pai Noso que estás no ceo: santificado sexa o teu nome, veña a nós o teu Reino e fágase a túa vontade aquí na terra coma no ceo. O noso pan de cada día dánolo hoxe; e perdóanos as nosas ofensas, como tamén nós perdoamos a quen nos ten ofendido; e non nos deixes caer na tentación, mais líbranos do mal. Amén.
Que o Señor vos bendiga e vos garde, e que a luz do seu rostro brille sobre vós para sempre. En nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo.
✝ Deus todopoderoso vos bendiga: o Pai, e o Fillo, e o Espírito Santo. Amén.