Во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух. Благодатта и мирот на нашиот Господ Исус Христос да бидат со сите вас.
Господи, помилуј. Христе, помилуј. Господи, помилуј.
Застанете со мене за момент пред прозорецот на една соба каде што младешката љубопитност некогаш исцртуваше соништа на хартија, каде што едно момче со светли, внимателни очи го набљудувало светот што се буди надвор. Помислете на Бен – нашиот драг Benjamin Vo – како седи во својата соба, можеби размислувајќи за авионите што лебдат на небото, или насмевнувајќи се на онаа детска идеја за некоја своја мала авиокомпанија што ја нарекуваше со толку топлина. Во неговиот свет, сè беше живо, сè имаше значење. Тој не беше само дете со брилијантен ум кој пред време ги совладуваше математичките загатки и технологијата; тој беше момче чие срце чукаше во ритамот на една дла Eка, искрена љубов кон семејството. Се сеќавате ли на онаа негова насмевка кога зборуваше за нештата што ги сакаше? Тоа беше насмевка што ја исполнуваше просторијата со мир.
Денес, во првото читање од книгата Откровение, свети Јован нè воведува пред едно неизмерно светилиште. Тој гледа престол и во раката на Оној што седи на него – запечатен свиток со седум печати. Никой на небото, ниту на земјата, не беше достоен да го отвори. И Јован плаче горко, зашто тајната на историјата, тајната на болката и надежта се чини заклучена. Но тогаш му велат: „Не плачи! Еве го победи Лавот од јудејското племе... Јагнето што беше заклано“. Замислете ја таа слика. Не некој голем освојувач со меч, туку Јагнето. Јагнето кое ги носи белезите на жртвата, но стои во центарот на небесната слава. Седум рогови, седум очи – полнотата на Божјата моќ и севидлива мудрост. И кога Јагнето го зема свитокот, небото експлодира во песна: „Достоен си... зашто бевте заклани и со Својата крв купивте за Бог луѓе од секое племе и јазик“. Еден свиток, запечатен и тежок, што само Јагнето може да го отвори.
Честопати, животот ни изгледа како тој свиток со седум печати. Има денови кога прашањата се насобираат побрзо од одговорите, кога раната од разделбата со Бен виси тешко над секојдневнието, кога се прашувате зошто патот мораше да биде толку краток. Знам дека за вас, Алан и Тао, за малиот Рајан кој толку многу го сака својот брат, овие пет месеци беа како одење низ пустина каде што секој чекор бара натчовечки напор. Во тишината на ноќта, кога куќата е тивка, сеќавањето на неговиот глас што ве поздравува наутро знае да стане нож што ја отвора празнината. И во тие мигови, во оние часови кога заморот и болката се спојуваат, знае да се провлече онаа тивка, немилосрдна мисла што мајките и татковците ја носат во тишина: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив? Дали ова е некако мое дело?“… Слушнете ме добро денес, со сета црковна вистина и со целото сочувство на Христа: симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа свет полн со раскошна љубов, патувања, раце што го држеа кога беше најтешко. Има работи во овој паднат свет кои се наоѓаат целосно надвор од секаква човечка контрола. Ниту една будност на овој свет не можеше да го спречи она што се случи. Бог не ве обвинува. Бог не го гледа вашиот живот низ призмата на она што се случило, туку низ призмата на таа неизмерна љубов со која го опкруживте од првиот до последниот ден. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте верни. Вие сте ослободени од секаква лажна вина; Бог не ве обвинува, па немојте ни самите себе.
Погледнете го Евангелието што штотуку го слушавме. Исус се приближува кон Ерусалим. Тој го гледа градот – градот што требаше да биде дом на мирот – и што прави? Тој плаче. Исус не поминува рамнодушно покрај човечката болка. Тој застанува и плаче над Ерусалим, зашто тие не го препознаа времето на својата посета. Исус ја познава солзата. Тој ги познава вашите солзи, Алан и Тао. Кога плачете за Бен, вие не плачете сами; Исус плаче со вас. Неговите солзи се сведоштво дека нашата болка не е невидлива за небото. Тој е тука, во оваа соба, во оваа молитва, држејќи ја секоја солза во Својот длан.
Бен живееше со срце што знаеше што значи да се подари себеси. Се сеќавате ли на онаа негова желба, сосема неочекувана и чиста, кога сакаше да ја понуди целата своја заштеда од касичката за да му помогне на својот чичко Вилијам во време на болест? Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, други се погрижија за тоа – но самата понуда, фактот што едно момче сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг, е вистинскиот портрет на неговата душа. Тоа беше момче кое размислуваше за другите, кое носеше длабока грижа во себе. И таа љубов не умре на 13 јуни. Таа продолжува да тече. Како онаа чиста вода од „Бунарот на љубовта“ што сега гаси жед во далекуто место во Виетнам, носејќи живот во негово име, така и доброто што тој го остави продолжува да сее плод во скриени места.
Рајан, ти си тука. Ти си братот на Бен, неговиот сопатник во толку многу спомени. Знам дека ти недостасуваат неговите разговори, игрите, онаа рамнотежа што ја имавте заедно. Но знај дека Бен те сака од вечноста. Кога ќе се сетиш на него, кога ќе го погледнеш небото или некој авион што минува, тоа е мала покана да се насмееш, знаејќи дека тој е добро. Живеј храбро, Рајан. Живеј со радоста што тој би сакал да ја види во тебе. Твојот татко го сонуваше здрав и силен, со онаа неизмерна енергија – тоа не е случајно. Тоа е прозорец што Бог Ви го отвора за да ви покаже дека животот не завршува во гробот.
Кога Јован плачеше пред запечатениот свиток, старешината му рече: „Не плачи“. Затоа што Јагнето победи. Бен е сега во таа победа. Тој е во онаа небесна литургија каде што се пее новата песна, ослободен од секаква болна клетка, од секаков товар на земното тело. Тој е таму, дел од Банкетот на Небото, заедно со свети Карло Акуцис и сите светители кои заминаа млади, но со срца преполни со Божја благодат. Тие се наши застапници пред престолот на Севишниот.
Затоа, кога ќе излезете денес од ова место, земете со себе само една мала работа. Не носете ја вината што не ви припаѓа. Оставете ја на олтарот на милосрдието. Земете ја со себе надежта. Кога ноќта повторно ќе се спушти и празнината ќе се почувствува тешка, затворете ги очите и замислете го Бен онака како што го видовте во соништата – висок, здрав, насмеан, со онаа негова чиста топлина – како ви вели дека сè е во ред, дека тој чека на вас во светлината каде што нема повеќе солзи. Нека Господ ве благослови, нека ја чува вашата мајчинска и татковска болка во Своето срце, и нека ве исполни со мир што го надминува секој човечки разум. Амин.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Оче наш, Кој си на небесата, да се свети името Твое, да дојде царството Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на земјата. Лебот наш насушен дај ни го денес и прости ни ги долговите наши, како и ние што им ги простуваме на нашите должници, и не воведувај нè во искушение, но избави нè од лукавиот. Амин.
Господ да ве благослови и да ве чува; Господ да го изгрее Своето лице над вас и да ви биде милостив. Во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух. Амин.
✝ Ве благословил Семоќниот Бог: Отецот, Синот и Светиот Дух. Амин.