ஆண்டுப் பொதுக்காலம், இருபத்தி ஆறாம் வாரம், சனிக்கிழமை

இன்று நாம் ஒரு எளிய காட்சியோடு தொடங்குவோம். பெஞ்சமின் தன் தந்தையோடு ஒரு விமான நிலையத்தின் ஓரத்தில் நின்று, வானத்தில் ஏறும் விமானங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவன் கண்களில் மின்னும் அந்த ஆர்வம், வெறும் இயந்திரங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது இந்த உலகத்தின் எல்லையைத் தாண்டி, ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான அழகைத் தேடும் ஒரு சிறுவனின் தூய தேடல். அவன் தன் தந்தையின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, 'அப்பா, அது எப்படி அந்தப் பறவையைப் போலக் காற்றைக் கிழித்துச் செல்கிறது?' என்று கேட்கும் அந்தத் தருணம், அவனது அறிவின் கூர்மையையும், அதே சமயம் தந்தையின் மீது அவன் கொண்டிருந்த அந்த ஆழமான நம்பிக்கையையும் காட்டுகிறது. அந்தப் பதினைந்து வயது சிறுவன், தன் உலகத்தை ஒரு விமானியின் பார்வையோடு பார்த்தான். அவன் தன் தந்தை ஆலன் மற்றும் தாயார் தாவோவுடன் இணைந்து கண்ட அந்த உலகங்கள், அவன் இதயத்தில் ஒரு பெரிய வரைபடமாகப் பதிந்திருந்தன.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய வாசகங்கள் நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகின்றன. யோபு தன் துன்பத்தின் உச்சத்தில், 'நான் மிகச் சிறியவன், நான் என்ன பதில் சொல்ல முடியும்?' என்று தன் கையைத் தன் வாயின் மேல் வைக்கிறான். அவன் கடவுளின் பிரம்மாண்டமான திட்டத்தின் முன் மண்டியிடுகிறான். இது தோல்வியல்ல; இது இறைவனின் மர்மமான அன்பின் முன் ஒரு மனிதன் காட்டும் பணிவு. பெஞ்சமின் இன்று அந்த இறைவனின் மர்மமான, ஆனால் முழுமையான அன்பின் மடியில் இருக்கிறான்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு விமானியின் துணிச்சலோடு நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசுவின் சீடர்கள் தாங்கள் பெற்ற அதிகாரத்தைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். ஆனால் இயேசு அவர்களிடம், 'உங்கள் பெயர்கள் விண்ணகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன என்பதற்காக மகிழ்ச்சியடையுங்கள்' என்கிறார். பெஞ்சமினின் பெயர் விண்ணகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அவன் தன் குறுகிய காலத்தில், எவ்வளவு பெரிய அன்பை விதைத்துச் சென்றிருக்கிறான்! அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான ஞானம். அவன் எதையும் வீணாக்கவில்லை; மாறாக, தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இது மாயை அல்ல; இதுவே நித்தியமானது.

பெஞ்சமின், அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். அவன் தன் தம்பி ரியானுடன் விளையாடியபோது, அந்த அன்பின் பிணைப்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து. அந்தச் சிறிய 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' இப்போது விண்ணகத்தின் வானில் பறந்துகொண்டிருக்கிறது. பெஞ்சமின் அங்கே புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான்.

நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.