✝
کلام روزانه

چهارشنبه هفته سی و سوم زمان عادی

Wednesday, November 18, 2026 · in memory of Ben
عبادتی که پس از عشای ربانی می‌آید — نه جایگزینی برای آن.
آغاز

به نام پدر و پسر و روح‌القدس، آمین. فیض و آرامش خداوند ما عیسی مسیح با همه شما باشد.

آیین توبه

خداوندا، بر ما رحم کن. مسیحا، بر ما رحم کن. خداوندا، بر ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version B)” — A song for Ben
کلام خدا
قرائت اول · Revelation 4:1-11
من، یوحنا، دری گشوده در آسمان دیدم و صدایی که پیش‌تر شنیده بودم، همچون صدای شیپور با من سخن گفت: «به اینجا بالا بیا تا آنچه باید پس از این رخ دهد، به تو نشان دهم.» بی‌درنگ در روح، مغلوب شدم و تختی در آسمان دیدم که بر آن کسی نشسته بود. سیمای او چون یاس و عقیق می‌درخشید و گردِ تخت، رنگین‌کمانی چون زمرد بود. پیرامونِ تخت، بیست و چهار تختِ دیگر بود که بر آن‌ها بیست و چهار پیر نشسته بودند؛ جامه‌های سفید بر تن و تاج‌های زرین بر سر داشتند. از تخت، برق‌ها و غرش‌ها و صدای رعد برمی‌آمد. هفت مشعلِ آتشین پیشِ تخت می‌سوخت که همان هفت روحِ خدا هستند. پیشِ تخت، دریایی از بلور بود، همچون شیشه. در میان و پیرامونِ تخت، چهار موجودِ زنده بودند که پشت و رویِ آن‌ها پر از چشم بود. موجودِ نخست چون شیر بود، دوم چون گوساله، سوم چهره‌ای چون انسان داشت و چهارم چون عقابی در پرواز بود. هر یک از آن چهار موجود، شش بال داشتند و درون و بیرونشان پر از چشم بود. آنان شب و روز بی‌وقفه می‌گفتند: «قدوس، قدوس، قدوس است خداوند، خدای قادر متعال، که بود و هست و می‌آید.» و هرگاه آن موجودات، جلال و عزت و شکر را به آن که بر تخت نشسته و تا ابد زنده است تقدیم می‌کردند، آن بیست و چهار پیر در برابرِ او که بر تخت نشسته و تا ابد زنده است، به خاک می‌افتادند و او را پرستش می‌کردند. آنان تاج‌های خود را پیشِ تخت می‌انداختند و می‌گفتند: «شایسته‌ای ای خداوندِ ما، که جلال و عزت و قدرت را بپذیری، زیرا تو همه چیز را آفریدی؛ به اراده‌ی تو بود که همه چیز هستی یافت و آفریده شد.»
مزمور · Psalm 150:1b-2, 3-4, 5-6
قدوس، قدوس، قدوس است خداوند، خدای قادر متعال! خدا را در مکانِ مقدسش بستایید، او را در گنبدِ آسمانِ پرقدرتش تسبیح گویید. او را برای کارهای عظیمش بستایید، او را به خاطر عظمتِ بی‌کرانش بپرستید. قدوس، قدوس، قدوس است خداوند، خدای قادر متعال! او را با نوای شیپور بستایید، با چنگ و بربط او را ستایش کنید. او را با دف و رقص بستایید، با سازهای زهی و نی او را تسبیح گویید. قدوس، قدوس، قدوس است خداوند، خدای قادر متعال! او را با سنج‌های خوش‌نوا بستایید، با سنج‌های پرطنین او را بپرستید. هر چه نفس دارد، خداوند را بستاید! هللویا. قدوس، قدوس، قدوس است خداوند، خدای قادر متعال!
انجیل · Luke 19:11-28
چون مردم به سخنان عیسی گوش می‌سپردند، او مَثَلی آورد، زیرا به اورشلیم نزدیک شده بود و آنان می‌پنداشتند که پادشاهیِ خدا بی‌درنگ ظاهر خواهد شد. عیسی گفت: «مردی شریف به سرزمینی دوردست رفت تا برای خود پادشاهی بگیرد و بازگردد. او ده تن از بندگان خود را فراخواند و به هر یک سکه‌ای طلا داد و گفت: 'با این‌ها تجارت کنید تا من بازگردم.' اما هموطنانش از او بیزار بودند و گروهی را در پی او فرستادند تا بگویند: 'ما نمی‌خواهیم این مرد بر ما پادشاهی کند.' چون او پس از گرفتنِ پادشاهی بازگشت، فرمان داد آن بندگانی که به ایشان پول داده بود نزدش بیایند تا بداند هر یک چقدر سود کرده‌اند. نخستین بنده جلو آمد و گفت: 'سرورم، سکه‌ی شما ده سکه‌ی دیگر سود داده است.' او گفت: 'آفرین، ای بنده‌ی نیکو! چون در کارِ ناچیزی امین بودی، حاکمِ ده شهر باش.' دومی آمد و گفت: 'سرورم، سکه‌ی شما پنج سکه سود داده است.' به او نیز گفت: 'تو نیز حاکمِ پنج شهر باش.' دیگری آمد و گفت: 'سرورم، این سکه‌ی شماست که آن را در دستمالی پنهان کرده بودم؛ زیرا از شما می‌ترسیدم، چون مردی سخت‌گیر هستید؛ چیزی را که نگذاشته‌اید برمی‌دارید و آنچه نکاشته‌اید درو می‌کنید.' او گفت: 'ای بنده‌ی شریر، با سخنِ خودت تو را محکوم می‌کنم. تو که می‌دانستی من مردی سخت‌گیرم و آنچه نگذاشته‌ام برمی‌دارم و آنچه نکاشته‌ام درو می‌کنم، چرا پولِ مرا در بانک نگذاشتی تا هنگامِ بازگشت، آن را با سود بازپس گیرم؟' سپس به حاضران گفت: 'سکه‌ی او را بگیرید و به کسی بدهید که ده سکه دارد.' گفتند: 'سرورم، او ده سکه دارد!' گفت: 'به شما می‌گویم، به هر که دارد، بیشتر داده خواهد شد، اما از آن که ندارد، حتی آنچه دارد نیز گرفته خواهد شد. اما دشمنانِ مرا که نخواستند من بر آنان پادشاهی کنم، به اینجا بیاورید و در برابرِ من بکشید.'» عیسی این را گفت و به راهِ خود به سوی اورشلیم ادامه داد.
قدوس، قدوس، قدوس است خداوند، خدای قادر متعال!
موعظه

گاهی در سکوتِ خانه‌ای که جایِ خالیِ یک عزیز در آن نفس می‌کشد، چشمِ انسان به جزئیاتی می‌افتد که گویی زمان را در خود منجمد کرده‌اند. شاید یک ماکتِ کوچک از هواپیما باشد که با دقتِ یک مهندسِ جوان ساخته شده، یا یک دفترچه‌ی یادداشت که در آن کدهایِ پیچیده و رویاهایِ دور و دراز ثبت شده است. برای شما، آلان و تائویِ عزیز، و برای تو رایانِ نازنین، این اشیا تنها وسایلِ یک نوجوان نیستند؛ آن‌ها ردپایِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و قلبِ یک فرشته در میانِ ما زیست. بنجامینِ عزیز، آن پسرِ پانزده‌ساله‌ای که در دنیایِ اعداد و سیستم‌های ابری، همپایِ پدرش قدم برمی‌داشت، در واقع در جستجویِ نظمی بود که فراتر از زمین باشد. او که با شوقی کودکانه از «con chim airlines» سخن می‌گفت و وقتی از هواپیماها حرف می‌زد، چشمانش از درخششِ پرواز برق می‌زد، در حقیقت داشت به ما یاد می‌داد که چطور باید به افق‌های دورتر نگاه کرد. بنجامینِ ما، آن پسرِ باهوش و فرزانه، در همان عمرِ کوتاهش به ما درسِ بزرگی از «امید» داد. او که در کارهایِ علمی و در دنیایِ فناوری، سرآمدِ همسالانِ خود بود، هیچ‌گاه به دنبالِ خودنمایی نبود. او فقط می‌خواست «انجام دهد»؛ می‌خواست تلاش کند، می‌خواست یاد بگیرد و می‌خواست مهربان باشد.

امروز در کتاب مکاشفه، یوحنا دری را به روی ما می‌گشاید که به آسمان باز می‌شود. او تختی می‌بیند، و بر آن تخت، کسی نشسته است که شکوهش چون یاس و عقیق است. پیرانِ سفیدپوش، تاج‌های خود را به زمین می‌اندازند و می‌گویند: «شایسته‌ای ای خداوندِ ما، که جلال و عزت و قدرت را بپذیری، زیرا تو همه چیز را آفریدی.» این تصویرِ شکوهِ الهی، همان جایی است که بنجامینِ عزیزِ شما اکنون در آن قرار دارد. او که عاشقِ پرواز بود، او که در دنیایِ کودکی و نوجوانی‌اش از هواپیماها و آسمان حرف می‌زد، اکنون در بلندایِ واقعیِ آغوشِ خداست. او دیگر نیازی به بال‌زدن‌های زمینی ندارد؛ او در آرامشِ مطلقِ بهشت مستقر است. این همان «دری» است که یوحنا دید؛ دری که برای بنجامین باز شد تا به دیدارِ آن کسی برود که «بود و هست و می‌آید».

در انجیلِ لوقا، عیسی پارابولایِ سکه‌های طلا را می‌گوید. او از خدمتکاری می‌گوید که از ترس، سکه‌ی خود را در دستمالی پنهان کرد. او می‌ترسید، چون فکر می‌کرد اربابش مردی سخت‌گیر است. اما بنجامین، برخلافِ آن بنده، هرگز چیزی را دفن نکرد. او تمامِ وجودش را، تمامِ کنجکاوی‌اش را، تمامِ لبخندهایش را در طبقِ اخلاص گذاشت. او حتی در پانزده‌سالگی، وقتی شنید عمویش دچار سکته شده و در رنج است، بی‌آنکه کسی از او بخواهد، به پدر و مادرش گفت که می‌خواهد تمامِ پس‌اندازِ قلکش را به او ببخشد. او قلکش را نشکست؛ پول هم جابه‌جا نشد، چرا که نیازی نبود و بیمه هزینه‌ها را پوشش داده بود. اما اصلِ ماجرا، آن پیشنهادِ خالصانه و بی‌دریغ بود. پسری که حاضر بود همه‌ی داراییِ دنیوی‌اش را برایِ آرامشِ دیگری روی میز بگذارد، کسی نبود جز تجسمِ همان «امانتداریِ» که عیسی در انجیل می‌ستاید. او به ما یاد داد که زندگی، یک معامله نیست که در آن امتیاز جمع کنیم؛ زندگی، یک هدیه است که باید آن را با دیگران تقسیم کرد.

می‌دانم... می‌دانم که پنج ماه از سیزدهمِ ژوئن گذشته است و این خانه‌ی خالی، گاهی چنان سنگین می‌شود که گویی نفس کشیدن سخت است. می‌دانم وقتی شب‌ها به یادِ آن خنده‌ها و آن اشتیاقِ بی‌پایان می‌افتید، وسوسه‌ای تلخ به سراغتان می‌آید؛ همان گناهِ خیالیِ خزنده‌ای که می‌پرسد: «آیا من می‌توانستم کاری کنم؟ آیا چیزی را از قلم انداختم؟» بگذارید امروز، پیشِ رویِ این کلامِ مقدس، این سنگِ گران را از رویِ سینه‌ی شما با صراحتِ تمام بردارم: نه. هیچ پدر و مادری مقصرِ طوفانی نیست که از جای دیگری برمی‌خیزد. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمی‌توانست آن رنجی را که بر جسمِ بنجامین وارد شد، مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آن‌چنان بزرگ و ناگهانی‌اند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمی‌کند؛ او شما را در آغوش کشیده است. او می‌دانست که شما با تمامِ وجود، با تمامِ عقل، و با تمامِ جانِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امن‌ترین جایِ جهان است.

رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خنده‌ها و بازی‌های مشترکت با برادرت را در گوشه‌گوشه‌ی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت اکنون در مکانی است که هیچ‌گاه تاریک نمی‌شود. او از تو می‌خواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشته‌ی آسمانی هستی. او در آن «ضیافتِ آسمانی» به تو نگاه می‌کند و منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد. این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانه‌ی شما جاری است. این عشق، با آن چاهِ آبی که به یادِ بنجامین در کائومائو در ویتنام حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، هنوز در این زمین جریان دارد. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سوی نهر به آن سوی نهر رفته است، جایی که درختانِ میوه‌اش هرگز پژمرده نمی‌شوند. وقتی امشب از این آیین بیرون می‌روید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستاره‌ای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه لبخند بزنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانه‌ی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.

مراقبه
♪ “باغ درون (Version A - Reverent)” — A song for Ben
دعاهای مؤمنان

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“دلم خیلی برایت تنگ شده بن! مامان و بابا هر روز بسیار دلتنگت هستند.” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“نیا ترانگ، ۳۱/۱۰/۲۰۲۶، anh Minh خیلی به فکر Ben است. دلم برایت تنگ شده و خیلی دوستت دارم!!!”
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“سلام Ben - من و مامان خیلی دلتنگت بودیم. توی این چند هفته اخیر چند بار توی خواب دیدمت! هر روز بیا و سلام کن، باشه؟” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“به یادتم رفیق! هر وقت تونستی یه سر بزن و سلامی بکن، باشه؟ دوستت دارم Ben”
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“سلام Ben - خیلی خوابتو می‌بینم. امیدوارم اون بالا تو بهشت بهت خوش بگذره. لطفاً مواظب خانواده‌مون باش. یادت نره هر روز بیای و سلام کنی. خیلی دلمون برات تنگ شده!” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“Ben عزیزم، Huy در خواب دید که تو به دیدنش آمدی و به او دعایی دادی تا شما دو برادر دوباره همدیگر را پیدا کنید. از خداوند می‌خواهم که دعای تو را مستجاب کند و به تو در کنار خودش آرامش ابدی عطا فرماید. اگر ممکن است، باز هم در خواب‌های بعدی به دیدنش برو، حتی اگر فقط یک سلام یا همان لبخند پرمهر همیشگی‌ات باشد.”
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“Ben، پسر شیرینم، خیلی دلم برایت تنگ شده. ممنونم که دیشب به دیدن من و Chú Chris آمدی. او گفت که تو را در حال پرواز با هلیکوپتر دیده؛ آن بالا خیلی آزاد، شاد و قوی بودی. اینجا، من و مادر هر روز بیشتر گریه می‌کنیم. بخشی از قلبم بدون تو کاملاً مرده است، Ben. لطفاً مراقب ما باش، برای مادرت، برادرت Ryan و من دعا کن و به ما قدرت بده تا به زندگی ادامه دهیم. ما تو را تا ابد دوست داریم.” — Dad
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.
“Ben عزیزم، Huy در خواب دید که تو به دیدنش آمدی و به او دعایی دادی تا شما دو برادر دوباره همدیگر را پیدا کنید. از خداوند می‌خواهم که دعای تو را مستجاب کند و به تو در کنار خودش آرامش ابدی عطا فرماید. اگر ممکن است، باز هم در خواب‌های بعدی به دیدنش برو، حتی اگر فقط یک سلام یا همان لبخند پرمهر همیشگی‌ات باشد.”
… ما به Ben می‌سپاریم، که آن را به خداوند تقدیم می‌کند.
℟ Ben، برای ما دعا کن.

🕯 دعای خود را بر روی دیوار دعا روشن کنید →

دعای خداوند

بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت می‌کنیم بگوییم:

ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرض‌های ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.

اشتراک روحانی
ای عیسای من، ایمان دارم که تو در آیینِ مقدسِ قربانی حضور داری. تو را بیش از هر چیز دوست دارم و مشتاقم که تو را در جانم بپذیرم. از آنجا که اکنون نمی‌توانم تو را به صورتِ آیین دریافت کنم، دست‌کم به صورتِ روحانی به قلبم بیا. تو را در آغوش می‌گیرم و خود را کاملاً با تو متحد می‌سازم؛ هرگز مگذار که از تو جدا شوم.
سرود عشای ربانی
♪ “Persian Communion Hymn (Organ & Cello)” — A song for Ben
پایان و برکت

خداوند شما را برکت دهد و حفظ کند؛ او رویِ خود را بر شما بتاباند و به شما آرامش عطا فرماید. آمین.

✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روح‌القدس. آمین.

سرود پایانی
♪ “The Sent Light (Reverent Piano & Strings)” — A song for Ben
روزهای قبل
🌐 Languages
Questions or comments? [email protected]