เดชะพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาเมน. ขอพระหรรษทานและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเราสถิตอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอ.
พระคริสตเจ้า ทรงเป็นผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ ขอทรงเมตตาเราเทอญ. พระคริสตเจ้า ทรงเป็นความหวังของผู้ที่โศกเศร้า ขอทรงเมตตาเราเทอญ. พระคริสตเจ้า ทรงเป็นแสงสว่างแห่งนิรันดร ขอทรงเมตตาเราเทอญ.
พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ในชีวิตของเรา เรามักจะวัดความสำเร็จด้วยตัวเลข ด้วยการเติบโต หรือด้วยสิ่งที่เราสามารถถือครองไว้ในมือได้ เรามักจะถามว่า 'เราได้อะไรมาบ้าง?' หรือ 'เราทำผลงานได้เท่าไหร่?' แต่ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงเล่าอุปมาเรื่องเหรียญทอง ที่ชวนให้เรามองชีวิตผ่านเลนส์ที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง... นายผู้หนึ่งมอบเหรียญทองให้บ่าวของเขา แล้วออกเดินทางไปไกล... เมื่อเขากลับมา เขาไม่ได้ถามหาความร่ำรวยที่มหาศาล แต่เขากลับถามถึง 'ความซื่อสัตย์' ในสิ่งที่ได้รับมอบหมายมา... บ่าวที่นำเหรียญไปลงทุนจนงอกเงยได้รับคำชมว่า 'ดีมาก เจ้าเป็นผู้รับใช้ที่ดีและซื่อสัตย์'...
ลองนึกถึงเบนจามิน วอ ของเราสิครับ... เบนจามินเป็นเด็กชายที่มีความอยากรู้อยากเห็นเป็นเลิศ เขาเหมือนนักสำรวจที่มองเห็นโลกผ่านสายตาที่เต็มไปด้วยจินตนาการ... เขาหลงใหลในเทคโนโลยี ในการเขียนโค้ดที่ซับซ้อน ในการสร้าง 'Con chim airlines' สายการบินในฝันที่เขามักจะพูดถึงด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่สดใส... ความฉลาดของเขาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเหรียญทองที่พระเจ้าทรงวางไว้ในหัวใจของเขา... และที่งดงามยิ่งกว่านั้น คือการที่เขาไม่ได้เก็บเหรียญนั้นไว้ในผ้าเช็ดหน้าเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง... เขาใช้มัน... เขาใช้สติปัญญาและความรักของเขาเพื่อผู้อื่น... ท่านจำเหตุการณ์ที่เขาเสนอจะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมได้ไหมครับ? เขาไม่ได้ทุบกระปุก ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย... แต่การที่เด็กชายอายุเพียง 15 ปีกล้าที่จะ 'เสนอ' สิ่งที่มีค่าที่สุดของเขาเพื่อคนอื่น... นั่นคือการลงทุนด้วยความรักที่พระเจ้าทรงพอพระทัยที่สุด... เขาไม่ได้เก็บชีวิตไว้เพื่อตัวเอง แต่เขาใช้ชีวิตนั้นเพื่อรัก... และนั่นคือเหรียญทองที่เบนจามินได้นำมาถวายคืนแด่พระเจ้าในวันนี้...
ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... ผมรู้ว่าความเงียบในบ้านในช่วงห้าเดือนที่ผ่านมานี้มันช่างหนักอึ้ง... ผมรู้ว่าในบางคืน ท่านอาจจะนั่งมองภาพเบนจามิน แล้วคำถามเดิมๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจ... 'ทำไม?'... 'เราพลาดอะไรไปหรือเปล่า?'... ผมอยากจะบอกท่านในวันนี้ว่า ให้วางคำถามเหล่านั้นลงที่หน้าพระแท่นเถิด... ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไป ไม่ใช่ความผิดของท่าน ไม่ใช่เพราะท่านดูแลไม่ดี หรือทำอะไรไม่พอ... ในโลกนี้มีหลายสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา... พระเจ้าไม่เคยตำหนิท่าน... พระองค์ทรงอุ้มท่านไว้ในอ้อมกอดที่อ่อนโยนที่สุด... ท่านได้รักเบนจามินอย่างดีที่สุดแล้ว... และเบนจามินก็รู้ดีว่าเขามีพ่อแม่ที่รักเขามากเพียงใด... การที่เขาจากไปไม่ใช่บทลงโทษ แต่เป็นการที่เขาถูกเรียกตัวกลับสู่บ้านที่แสงสว่างไม่มีวันดับ... เขาไม่ได้ทิ้งท่านไว้ข้างหลัง แต่เขากำลังรอท่านอยู่ในที่ที่ไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป...
ในบทอ่านแรกจากหนังสือวิวรณ์ เราเห็นภาพที่งดงามยิ่ง... นิมิตของสวรรค์ที่มีบัลลังก์ตั้งอยู่... มีสิ่งมีชีวิตและผู้อาวุโสที่คอยสรรเสริญพระเจ้าว่า 'ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์'... เบนจามินกำลังอยู่ที่นั่นครับ... เขาไม่ได้หายไปในความว่างเปล่า แต่เขาอยู่ในงานเลี้ยงของพระเจ้า... ลองจินตนาการถึงเบนจามินที่นั่น... เขาผู้ที่รักการดูเครื่องบิน ผู้ที่ชอบความสูงและความกว้างไกล... ตอนนี้เขากำลังมองดูจักรวาลจากมุมมองของพระเจ้า... เขาไม่ได้มีความทุกข์กายหรือความเจ็บปวดใดๆ อีกแล้ว... เขาคือเบนจามินที่สดใส แข็งแรง และเต็มไปด้วยความสุข... เขาฝากบอกท่านเสมอว่า 'ไม่เป็นไรนะ... Con sẽ dõi theo ba mẹ - ลูกจะคอยเฝ้าดูพ่อแม่นะ'... คำพูดนี้ไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือความจริงของความรักที่ไม่มีวันตาย...
ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยดูแลหนูเสมอ... พี่ชายของหนูไม่ได้จากไปไหนไกล... ความรักของพี่เบนเหมือนกับ 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในชื่อของเขา เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตผู้ที่ขาดแคลน... ทุกครั้งที่มีคนได้รับความช่วยเหลือจากบ่อน้ำนั้น นั่นคือความรักของพี่เบนที่ยังคงทำงานอยู่... ไรอันครับ... จงใช้ชีวิตของหนูให้มีความสุข... จงทำตามความฝันของหนู... เพราะรอยยิ้มของหนูคือสิ่งที่พี่เบนอยากเห็นที่สุดจากบนสวรรค์... การที่หนูมีความสุข คือการสานต่อความรักของพี่ชายให้คงอยู่ต่อไป... พี่ชายของหนูภูมิใจในตัวหนูมากเพียงใดหนูรู้ไหมครับ... เขามองลงมาจากสวรรค์และยิ้มให้หนูเสมอในทุกก้าวที่หนูเดิน...
พี่น้องครับ... ในอุปมาเรื่องเหรียญทอง บ่าวที่ขี้ขลาดกลัวนายของเขาจึงเก็บเหรียญไว้ในผ้าเช็ดหน้า... ความกลัวทำให้ชีวิตหยุดชะงัก... แต่เบนจามินไม่เคยกลัว... เขาใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญ... เขาเป็นนักสู้บนสนามแบดมินตัน เขาเป็นนักเขียนโค้ดที่มุ่งมั่น... เขาใช้ชีวิตจนถึงวินาทีสุดท้ายด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง... การที่เรายังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่ใช่การลืมเบนจามิน แต่เป็นการรักษาความกล้าหาญนั้นไว้... ทุกครั้งที่ท่านเห็นเครื่องบินบินผ่านไปบนท้องฟ้า... ให้ท่านแหงนมองขึ้นไป ส่งยิ้มให้เบนจามิน และกระซิบเบาๆ ว่าท่านรักเขามากเพียงใด... การทำเช่นนี้ไม่ใช่การยึดติดกับความเศร้า แต่เป็นการตระหนักว่าความรักของเราและของเขานั้นเชื่อมโยงกันในพระเจ้า...
พระเจ้าทรงสร้างทุกสิ่งด้วยความรัก... และพระองค์ทรงเรียกเบนจามินกลับไปในเวลาที่พระองค์เห็นสมควร... ท่านไม่ได้เดินเพียงลำพังในหุบเขาแห่งเงามืดนี้... พระองค์ทรงอยู่เคียงข้างท่าน และพระองค์จะทรงนำท่านไปสู่ทุ่งหญ้าที่เขียวขจีในที่สุด... ขอให้เรายึดมั่นในความหวังนี้... ความหวังที่ว่าสักวันหนึ่ง เราจะได้พบกับเบนจามินอีกครั้ง ในบ้านที่ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความโศกเศร้า มีเพียงความรักของพระเจ้าที่โอบล้อมเราไว้ตลอดนิรันดร์... จงเข้มแข็งเถิดครับ... เพราะเบนจามินไม่ได้ไปไหนไกล... เขาอยู่ในหัวใจของพระเจ้า และเขาก็อยู่ในหัวใจของท่านเสมอ... อาเมน.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
เราวอนขอตามพระบัญชาของพระผู้กอบกู้ และตามคำสั่งสอนจากพระญาณของพระองค์ เราจึงบังอาจกล่าวว่า
ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย พระองค์สถิตในสวรรค์ พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ พระอาณาจักรจงมาถึง พระประสงค์จงสำเร็จในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์ โปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายในวันนี้ โปรดประทานอภัยบาปแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น โปรดช่วยข้าพเจ้าไม่ให้แพ้การประจญ แต่โปรดช่วยให้พ้นจากความชั่วร้าย อาแมน
ขอพระเจ้าผู้ทรงรักเราทุกคน โปรดประทานสันติสุขแก่ใจของท่านและครอบครัวตลอดไป. อาเมน.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.