E shtunë e javës së njëzet e gjashtë gjatë vitit

Ndonjëherë, ne mendojmë se jeta është si një hartë e qartë, ku çdo shteg është i shënuar dhe çdo destinacion është i parashikueshëm. Ne përpiqemi të ndërtojmë, të planifikojmë, të kodojmë të ardhmen tonë me saktësinë e një algoritmi, ashtu siç bënte Benjamin Vo, djali juaj, me pasionin e tij për teknologjinë dhe ëndrrën e bukur për 'Con Chim Airlines'. Por pastaj, vjen një moment kur harta duket se humbet, kur stuhia e jetës na çon në ujëra që nuk i kemi kërkuar. Sot, në leximin e parë, Jobi na flet nga thellësia e një përvoje që tejkalon çdo logjikë njerëzore. Ai thotë: 'Unë kam folur për gjëra që nuk i kuptoj, për mrekulli që janë shumë të larta për mua'.

Kjo nuk është një dorëzim i dëshpëruar. Është një pranim i përulur i misterit. Jobi, pasi ka humbur gjithçka që kishte, gjen diçka që nuk mund të humbet kurrë: një shikim të drejtpërdrejtë ndaj Zotit. 'Deri më sot kisha dëgjuar për ty, por tani syri im të ka parë'. Kjo është ajo që ndodh kur ne ndalemi, kur heshtim, kur pranojmë se nuk kemi të gjitha përgjigjet për 'pse-në' e vuajtjes. Ne fillojmë të shohim, jo me sytë e mendjes që kërkon llogari, por me sytë e shpirtit që kërkon dashuri.

Benjamin ishte një djalë që e donte qiellin. Ai e donte atë jo vetëm sepse ishte i magjepsur nga avionët, por sepse shpirti i tij ishte krijuar për lartësi. Ai ishte një djalë i ndritur, një mendje që lëvizte në botën e 'cloud infrastructure' me lehtësinë e një shpendi që fluturon mbi re. Por a e mbani mend atë imazh të tij, kur qëndronte i qetë në aeroport, duke vëzhguar avionët që niseshin? Ai nuk ishte thjesht një djalë që shikonte makineri; ai ishte një djalë që ëndërronte lidhje, që ëndërronte udhëtime, që ëndërronte të ishte pjesë e diçkaje që bashkon njerëzit.

Sot, tre muaj pas kthimit të tij në shtëpinë e Atit, ju, Alan dhe Thao, dhe ti, Ryan, jeni duke jetuar në atë 'mister' për të cilin flet Jobi. Ka ditë kur karrigia bosh në tryezë duket si një pyetje e pafundme. Ka net kur heshtja e shtëpisë ndihet si një peshë që nuk mund të mbahet. Dhe në ato momente, shpesh vjen ai guri i rëndë i fajit. Ju pyesni veten: 'A ishte diçka që unë, si baba apo si nënë, nuk e vura re? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit që shëron çdo plagë: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të jashtëzakonshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme e dyshimit.

Në Ungjillin e sotëm, Jezusi u thotë dishepujve: 'Gëzohuni sepse emrat tuaj janë shkruar në qiell'. Kjo është e vërteta që duhet të mbajmë sot. Emri i Benjamin Vo nuk është shkruar vetëm në GitHub, as vetëm në ëndrrat e 'Con Chim Airlines'. Emri i tij është shkruar në zemrën e Zotit. Dhe kjo është një siguri që asnjë vdekje nuk mund ta fshijë. Jezusi gëzohet në Shpirtin Shenjt dhe thotë: 'Të falënderoj, o Atë, sepse këto gjëra i ke fshehur prej të urtëve dhe i ke zbuluar për të vegjlit'. Beni, me atë zemrën e tij të butë, me atë gatishmëri për të ofruar gjithçka që kishte – si kur donte të jepte kursimet e tij për xhaxhain William – ai ishte një nga ata 'të vegjlit' që e kuptonin misterin e dashurisë më mirë se shumë të rritur. Ai nuk e theu, nuk e zbrazi atë arkë, ai thjesht e ofroi. Kjo është shenjtëria e një fëmije: të mos kesh asgjë për veten, por të jesh i gatshëm të japësh gjithçka për tjetrin.

Ryan, vëllai i tij, ti je drita e Benit këtu në tokë. Ti që ke ndarë me të ëndrrat, që ke qenë dëshmitar i asaj bujarie, ti je thirrur të vazhdosh këtë rrugë. Kur ndjehesh i vetmuar, kujto se Beni nuk është diku larg, në një distancë të pafundme. Ai është atje ku është dashuria. Ai është në atë 'Pus të Dashurisë' në Cà Mau, që tani u jep ujë atyre që kishin etje. Ai është në çdo akt mirësie që bëhet në emrin e tij. Ai është duke të parë, duke të mbështetur, duke qeshur me ty në çdo moment gëzimi. Ti nuk je vetëm. Ti je vëllai i një engjëlli, dhe kjo lidhje është e përjetshme.

Sot, ju ftoj të mos kërkoni përgjigje të mëdha për pyetjet e pafundme të jetës. Kërkoni vetëm praninë e Jezusit. Ai është Ai që 'i dëgjon britmat tona' dhe 'na fsheh nën hijen e krahëve të Tij'. Beni është atje, në atë hije të sigurt të dashurisë së Zotit. Ai është i lirë. Ai është i lumtur. Dhe ai ju pret, me atë buzëqeshje që ju e njihni aq mirë, për t'ju treguar se në fund të gjithçkaje, ajo që mbetet është dashuria. Kjo është e vetmja gjë që mund ta merrni me vete, dhe kjo është e vetmja gjë që Beni ju la si trashëgimi. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Beni, ky djalosh i mrekullueshëm, na mëson se jeta nuk matet me kohën që kemi, por me dashurinë që kemi dhënë. Dhe ai, në 15 vitet e tij, na ka dhënë një oqean dashurie. Le ta mbajmë atë në zemrat tona sot dhe përgjithmonë. Amen.