Yn enw’r Tad, a’r Mab, a’r Ysbryd Glân. Amen. Boed i ras a heddwch Duw ein Tad a’r Arglwydd Iesu Grist fod gyda chwi i gyd.
Arglwydd, trugarha wrthym. Crist, trugarha wrthym. Arglwydd, trugarha wrthym.
Mae’r darlleniad o Lyfr y Datguddiad heddiw yn agor drws nad ydym yn aml yn meiddio edrych trwyddo. Mae Ioan yn gweld gorsedd, ac o amgylch yr orsedd honno, nid dim ond llonyddwch, ond bywyd anhygoel—creaduriaid yn llawn llygaid, yn hedfan, yn gweiddi heb ddod i ben, 'Sanctaidd, sanctaidd, sanctaidd yw’r Arglwydd Dduw Hollalluog.' Mae’n ddelwedd o drefn, o ogoniant, ac o addoliad sy’n mynd y tu hwnt i’r amser hwn. Mae’n sôn am 'fôr o wydr fel grisial' o flaen yr orsedd. Meddyliwch am y ddelwedd honno: môr o wydr. Nid yw’n stormus; nid yw’n anhrefnus. Mae’n ddisglair, yn dryloyw, ac yn dawel. Mae’n lle lle mae popeth yn iawn, lle mae’r cyfanwaith yn cyd-fynd â chalon y Creawdwr.
Pan feddyliaf am y môr grisial hwn, mae fy meddwl yn mynd at Benjamin. Cofiwch y bachgen hwnnw a’r ffordd y byddai’n edrych ar y byd. Roedd ganddo’r chwilfrydedd hwnnw a oedd yn ei wneud yn fyw i bob manylyn. Roedd Ben yn fachgen a oedd yn gwybod sut i ganolbwyntio ar y pethau a oedd yn bwysig. Cofiwch y ffordd y byddai’n eistedd gyda’i dad, yn trafod awyrennau, yn cynllunio ei 'con chim airlines', ac yn chwerthin y giglo melys hwnnw a oedd mor nodweddiadol ohono. Roedd ganddo’r chwilfrydedd hwnnw a oedd yn ei wneud yn awyddus i ddeall sut mae pethau’n gweithio—o godio gemau ar GitHub i ddeall cymhlethdodau technoleg. Roedd ei feddwl yn ddisglair, ond ei galon oedd y peth mwyaf prydferth. Roedd yn fachgen a oedd yn deall, yn ei ffordd ddistaw, fod popeth a gawn yn rhodd, ac mai ein ffyddlondeb ni yw’r unig ffordd y gallwn ddiolch i’r Rhoddwr.
Ond rhaid inni fod yn onest. Mae yna adegau pan fydd y byd hwn yn teimlo’n bell o’r môr grisial hwnnw. Alan, Thao, Ryan—rydw i’n gwybod bod y distawrwydd yn eich cartref yn gallu bod yn drom. Mae’r hiraeth yn rhan o’r cariad hwnnw a ddaeth mor naturiol i Ben. Peidiwch â cheisio cuddio’r boen honno. Nid yw Duw yn gofyn i chi fod yn gerrig. Mae’r dagrau hynny’n dystiolaeth o’r cariad enfawr a rennoch chi gyda Benjamin. Nid yw Duw yn eich cyhuddo o ddim; mae’n eich dal chi. Mae’r cariad hwnnw’n ddiogel yn nwylo’r Tad, ac mae Ben yn aros amdanoch chi yn y wledd y mae Crist wedi’i pharatoi.
Dyma lle mae’r Efengyl yn torri trwy’r tywyllwch. Mae Iesu yn adrodd y ddameg am y gwas ffyddlon. Mae’n sôn am rywun a dderbyniodd dalentau ac a wnaeth rywbeth â hwy. Nid yw’r meistr yn gofyn am berffeithrwydd; mae’n gofyn am ffyddlondeb. Roedd Ben yn ffyddlon yn y pethau bach. Roedd yn fachgen a oedd yn gwybod sut i garu, sut i barchu, a sut i fod yn bresennol i’r rhai o’i gwmpas. Roedd ei fywyd yn ddatganiad o gariad, yn union fel y gweithredoedd caredig y mae ei deulu yn eu gwneud yn ddistaw yn ei enw. Mae’r cariad hwnnw’n parhau i lifo, yn union fel y môr mawr — Đại Dương — y mae ei enw canol yn ei ddathlu. Mae ei gariad yn parhau i roi bywyd, yn union fel y ffynnon a godwyd yn ei enw yn Cà Mau, yn dod â dŵr byw i’r rhai sydd ei angen.
Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi heddiw. Rydych chi a Ben wedi rhannu cymaint o deithiau, cymaint o fydoedd a breuddwydion gyda’n gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y chwerthin a’r teithiau a gawsom, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu o’r daith hon. Mae ei wên, ei ysbrydoliaeth, a’r cariad hwnnw sy’n cysylltu’r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio yn dy galon. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda’r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych arnat ti gyda balchder mawr, ac mae’n aros amdanoch chi oll yn nhŷ’r Tad.
I bawb ohonoch sy’n gwrando heddiw, ac sy’n cario baich yn eich calonnau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda phopeth a allai calon ddynol ei ddal. Mae’r cariad hwnnw wedi’i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae’n byw yn ei bresenoldeb tragwyddol. Mae Ben yn ddiogel, yn gwenu, ac yn gweithio fel angel yn y wledd nefol. Peidiwch â bod ofn y dyfodol. Mae’r Arglwydd yn dweud wrthych chi: 'Da iawn, was da a ffyddlon.' Mae’r lawenydd hwnnw’n aros amdanoch chi.
Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Efallai mai gair caredig yw hwnnw, efallai mai gweddi ddistaw dros rywun arall, efallai mai dim ond bod yn bresennol i rywun sy’n dlawd neu’n unig. Mae’r holl weithredoedd hyn yn rhan o’r dorf o saint y mae Crist yn ei ddal at ei gilydd. Ac wrth i chi gamu allan i olau’r dydd, gadewch i heddwch Duw lenwi eich calonnau, gan wybod fod y cariad yn dragwyddol a bod Ben yn aros amdanoch chi. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Ar orchymyn y Gwaredwr ac wedi ein ffurfio gan ddysgeidiaeth ddwyfol, fe hyfwn ddweud:
Ein Tad, yr hwn wyt yn y nefoedd, sancteiddier dy Enw; deled dy deyrnas; gwneler dy ewyllys, ar y ddaear megis yn y nefoedd. Dyro i ni heddiw ein bara beunyddiol; a maddau i ni ein dyledion, megis y maddeuwn ninnau i’n dyledwyr; ac nac arwain ni i brofedigaeth, eithr gwared ni rhag drwg. Amen.
Boed i’r Arglwydd ein bendithio, ein cadw rhag pob drwg, a’n harwain at fywyd tragwyddol. Amen.
✝ Boed i Dduw Hollalluog eich bendithio: Y Tad, a’r Mab, a’r Ysbryd Glân. Amen.